Mike heeft lange tijd in het ziekenhuis moeten doorbrengen omdat hij leed aan leukemie. Nu hij deze ziekte heeft overwonnen breekt eindelijk het moment aan waar deze tienjarige jongen maandenlang naar heeft uitgekeken: Mike mag weer naar huis, naar zijn moeder Natasja toe. Maar het geluk is van korte duur: het is een medewerkster van Bureau Jeugdzorg opgevallen dat de mama van Mike zich niet gedraagt als een geschikte moeder. Zij drinkt namelijk teveel en daardoor zorgt zij niet goed voor haar zoontje; ze komt hem bijvoorbeeld niet eens op tijd ophalen uit het ziekenhuis!

Het plan ontstaat om Mike bij een pleeggezin onder te brengen zolang zijn moeder niet in staat lijkt zich over hem te ontfermen. Maar Mike heeft helemaal geen zin in pleegouders en verzint samen met zijn vriendje Vincent allerlei listen en streken om hier onderuit te komen; de ene keer doet hij zich voor alsof hij niet goed in zijn hoofd is, en de andere keer doet hij net alsof hij een beroerte krijgt.

Mike moet er niets van hebben dat andere mensen voor hem willen beslissen wat het beste voor hem is, dat maakt hij liever zelf wel uit. Zijn moeder mag dan wel aan de drank zijn, het blijft wel nog steeds zijn mama en hij wil niet bij haar weg.